ครูบ้านนอก อาชีพที่เคยเกลียด

เคยฟังแล้วช้ำใจหากใครจะเรียกว่าครูบ้านนอก ไม่ใช่สิ แม้แต่เรียกว่าคุณครู  เพราะเคยเกลียดอาชีพนี้มาก ๆ ไม่ใช่คนรักเด็กหรอกนะ ก็เห็นเด็กเมื่อไหร่แล้วรำคาญ  อันนี้เรื่องจริง เรียนจบ ม.6 มา ใครเค้าให้เรียนรู้ เนี่ย อยากผูกคอตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แหมก็สมัยนั้นมันวัยรุ่นหน่ะนะ  ใจร้อน เข้าใจเด็กสมัยนี้  แม้แต่เราเองก็เคยเป็น อะไรนิดอะไรหน่อย ขัดใจไม่ได้เป็นหงุดหงิด  แต่เค้าบอกว่าพรหมลิขิต ดันย้อนกลับให้มาเป็นครู  เป็นครูที่โรงเรียนเดิม สมัยที่ตัวเองยังอยู่ ป.1 เนี่ยสิ  แรก ๆ รู้สึกว่าตัวเองย่ำที่เดิม แต่เมื่อได้เข้าร่วมอบรมคุณธรรมที่เชียงใหม่ กับชมรมพุทธศาสตร์สากล  หรือที่เรารู้จักกันก็คือ ธรรมกายเนี่ยหล่ะคะ  พึ่งได้ตระหนักในข้อ 1 ว่า อาชีพที่ตนเองใฝ่ฝันมานาน แล้วก็อยากเป็นอยู่ในใจเรื่อยมาคืออาชีพครู  ค้นหาตัวเองมาซะอายุ 30 ก็พึ่งรู้ว่าตนเหมาะและควรจะทำอาชีพนี้มากที่สุด ใครแอนตี้ธรรมกาย อันนั้นแล้วแต่ความคิด แต่เรานะใครให้สิ่งที่ดีรับค่ะ สิ่งที่ไม่เหมาะกับตัวเราไม่เอาก็เท่านั้น  ตรงนี้ต้องขอบคุณท่านผู้อำนวยการ ที่บังคับให้ไปด้วย ต้องบอกว่าบังคับ เพราะช่วงนั้นขี้เกียจเดินทาง ถึงแม้จะเข้าวัดนั่งสมาธิบ่อย ๆ แต่จะแอบบอกความจริงว่าทุกครั้งที่อธิฐาน มักอธิฐานว่าขอให้ได้เปลี่ยนงาน อันนี้เรื่องจริง  มีใครบ้างไหมที่กำลังจะเลือกเรียนต่อแล้วสับสน  พ่อแม่ อยากให้เป็น นู่น ส่วนหนูอยากเป็นนี่ อย่าพึ่งดันทุรังว่าตัวเองถูก ผู้ใหญ่ต่อให้เป็นเต่า พันล้านปี ท่านมองให้กว้างกว่านะจ๊ะ ฟังบ้างแล้วปรับให้เข้ากับความต้องการเรา   ที่แน่ ๆ วัยรุ่นเลือกไม่ถูกหรอกว่าตัวเองจะเป็นอะไร เพราะวัยนี้มีทาง 360 องศาที่จะเปลี่ยน จริงไหม เพราะว่าเคยเป็นวัยรุ่นมาเหมือนกัน  ถามว่าทำไมถึงรู้สึกภูมิใจและดีใจ ทั้งยังเปลี่ยนใจมาชอบอาชีพครู  ก็เพราะว่ามั่นใจอย่างหนึ่งในตัวเองว่ามีความรู้ อย่างน้อยก็ปริญญาตรี มข. ยืนยันได้ ปริญญาโทกำลังจะตามมาใกล้ ๆ เนี่ย จะต้องมีความรู้พอที่จะสอนได้  หันกลับไปมองเด็ก ๆ นั่งด้วย คุยด้วย เล่น ด้วยทุกวัน รู้สึกในหน้าที่หนึ่งอย่าง คือ เรากำลังสร้างคน ทรัพยากรที่สำคัญที่สุดในการดำรงอยู่ของประเทศก็คือมนุษย์ และต้องเป็นคนที่ดีมีประสิทธิภาพ นอกจากพ่อแม้แล้วหน้าที่สำคัญที่สุดคือ ครู ที่ต้องปลูกฝังเด็ก ตั้งแต่เล็ก ๆ ทุกวันนี้พ่อแม่แทบไม่มีเวลาให้กับลูก  พ่อและแม่มักเลี้ยงลูกด้วยเงิน คือ ทิ้งเงิน และโทรทัศน์ไว้ให้ลูก เรียกว่าลูกโทรทัศน์ก็ได้  เพราะฉะนั้นครู หรือก็คือหน้าที่เรา  ภูมิใจนิด ๆ เมื่อหันไปมองตัวน้อย ๆ เหล่านี้ เรากำลังปลูกฝัง เลี้ยงใส่ใจกับ พยาบาลคนสวย  ล่ามแปลภาษา  นักเขียนผู้มีความสามารถ  แอร์โฮสเตท  คุณครู ทายาทต่อจากเรา  แล้วก็อีกหลาย ๆ หน้าที่ในสังคม ที่เรากำลังสร้าง   อาชีพครู ไม่รวยหรอก แต่ก็ไม่หากเข้าใจสภาพตนเอง ไม่เห่อเหิมตาม กระแสวัตถุนิยม  ที่สำคัญอาชีพนี้ยังเป็นอาชีพที่เหมือนพระโพธิสัตว์  ท่านว่างั้น คือ ช่วยผู้ไม่รู้ให้รู้  พูดมาแล้วภูมิใจจัง   เปลี่ยนใจแล้วหล่ะ ตอนนี้รักอาชีพนี้จัง เก็บความน่ารักประทับใจมากฝากกันค่ะ

 

แต่ละวันได้วุ่นวาย ได้ทะเลาะกัน  ได้คุยกันกับเด็ก ๆ เหล่านี้ สนุก ไปวัน ๆ เลยไม่เครียด สุขๆ ทุกข์ ๆ ตามประสาคนหล่ะ จ้า

 

 

 

 

แท็กของ Technorati: {กลุ่มแท็ก},

One comment

  1. รู้สึกดีมากกับบทความนี้ สู้ สู้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: